Back

Co oznacza oklejanie profili?

​Oklejanie profili to technologia prostoliniowego laminowania dekoracyjną powierzchnią materiału nośnego. Do laminowania wykorzystywana jest oklejarka do profili.

 

  • Po co została wynaleziona ta technologia?

    Przed kilkoma dekadami powierzchnie dekoracyjne, głównie fornir z naturalnego drewna, były nakładane ręcznie na odpowiedni materiał nośny. Rosnący popyt na meble na początku lat 60-tych minionego stulecia przyczynił się do wynalezienia oklejarki do profili. Istotną rolę odegrała też presja na koszty i ceny a także wymagania klientów pod względem wykończenia powierzchni.
    ​Jedna z pierwszych maszyn zastała zbudowana przez Pana Reinharda Düspohla.
     

  • Jakie gałęzie przemysłu korzystają z tej technologii?
    • Przemysł przetwórstwa materiałów drewnopochodnych
    • Przemysł przetwórstwa litego drewna
    • Przemysł przetwórczy laminatów drewnianych
    • Przemysł tworzyw sztucznych
    • Przemysł metalowy
       
  • Jakie materiały rdzeniowe mogą być laminowane?

    MATERIAŁY DREWNOPOCHODNE

    • Płyta wiórowa
    • Płyta pilśniowa średniej gęstości (MDF)
    • Płyta pilśniowa wysokiej gęstości (HDF)
    • Sklejka
       

    LITE DREWNO

    LAMINATY DREWNIANE

    • "Wytłaczane drewno" (tworzywa sztuczne + trociny)


    TWORZYWA SZTUCZNE

    • PCW (polichlorek winylu)
    • PP (polipropylen)
    • ABS (styren akrylonitrylo-butadienowy)
    • Pianka polistyrenowa
    • i inne

    METALE

    • Aluminium
    • Stal
    • Innes
       
  • Jakie typowe materiały są używane do oklejania lub kaszerowania?

    Fornir z naturalnego drewna
    Forniry z naturalnego drewna dzielą się na dwie główne grupy: forniry skrawane na łuszczarce i forniry skrawane płasko. W oklejaniu profili najczęściej stosowane są forniry skrawane płasko. Jakość stosowanego forniru zależy od złożoności materiału nośnego.
    Fornir kaszerowany włókniną jest wytwarzany przez przyklejanie włókniny na spodzie forniru. Dzięki przyklejeniu włókniny fornir staje się bardziej elastyczny.

    Jakość łączonego na wczepy symetrycznie lub niesymetrycznie forniru jest widoczna po lakierowaniu. Jeżeli jakość jest niska, widoczne są dwie różne pigmentacje. Dzięki zastosowaniu forniru z paskami aluminiowymi, co wymaga maszyny z wykrywaniem lub sterowaniem pasków aluminiowych, można uniknąć różnic w pigmentacji.
    Fornir z paskiem aluminiowym jest oferowany wyłącznie w rolkach. Na styku między dwoma arkuszami forniru nakładany jest pasek aluminiowy. W ten sposób arkusze forniru są łączone ze sobą. Fornir z paskiem aluminiowym jest z reguły zamawiany z podaniem określonej długości indywidualnego arkusza w rolce forniru. Indywidualny arkusz powinien być o ok. 2,5 cm dłuższy niż profil, na który będzie nakładany. Powód to możliwe odchyłki długości materiału nośnego. Zaletą wykrywania pasków aluminiowych jest to, że wykluczone jest nałożenie na materiał nośny połączenia na wczepy. Ta funkcja jest realizowana przez zastosowanie czujników, rejestrujących w maszynie położenie paska aluminiowego na styku. Otrzymywany sygnał jest wykorzystywany do pozycjonowania materiału nośnego względem paska aluminiowego w rolce forniru. Zapewnia to synchronizację początku arkusza forniru z początkiem materiału nośnego.

    Papier
    Do oklejania profili dostępne są różne typy papieru. Papier stosowany w oklejaniu jest zazwyczaj zbudowany jak sandwicz. Struktura zaczyna się od papieru bazowego, określanego także jako “podpórka“. Podpórki są dostępne w różnych kolorach i ciężarach. Drugą warstwę stanowi papier dekoracyjny, o jednolitej barwie lub z nadrukowanym wzorem. Jako papier dekoracyjny stosowany jest zazwyczaj papier o gramaturze 30 g, nakładany na papier bazowy. O barwie gotowego papieru decyduje barwa papieru bazowego. Opisany wyżej papier może mieć gramaturę od 30 do 300 g i więcej. Najczęściej stosowane są papiery o gramaturze 60 lub 80 g, ponieważ szczególnie dobrze nadają się do oklejania bardzo złożonych profili a w porównaniu z papierem o gramaturze 30 g są zdecydowanie bardziej odporne na rozerwanie. Ostre krawędzie mogą być oklejane papierem (z wyjątkiem papierów bardzo ciężkich).

    Laminaty
    Laminaty są wytwarzane z dekoracyjnych papierów kryjących, impregnowanych żywicą melaminową a następnie naprasowywanych na impregnowane żywicą fenolową arkusze papieru natronowego. Następnie arkusze te są łączone pod ciśnieniem przekraczającym 200 kg/cm2, w temperaturze ok. 150°C. Gotowe arkusze są okrawane a ich spody szlifowane w celu ułatwienia sklejania.
    Oklejanie laminatami jest trudniejsze niż oklejanie papierem, ponieważ papiery są bardziej elastyczne. Szeroka gama laminatów sięga od laminatów wysokociśnieniowych (HPL) przez niskociśnieniowe (LPL) aż po laminaty prasowane ciągle (CPL). Różnica między poszczególnymi typami polega z jednej strony na sposobie produkcji, a z drugiej - na elastyczności laminatu. Nie zaleca się oklejania laminatem ostrych krawędzi. W produkcji okładzin podłogowych laminaty są powlekane tlenkiem glinu.
    Przy oklejaniu profili laminatami niezbędna jest bardzo długa strefa oklejania. Temperatura laminatu przy oklejaniu krawędzi musi wynosić w odpowiednich miejscach 300 °C.

    Winyl (folie)
    Dostępne są różne typy winylu. Najczęściej stosowane materiały to twarde i miękkie PCW oraz PP. Winyl może mieć jednolitą barwę lub nadrukowany wzór. Oferowane są różne warstwy kryjące oraz produkty do zastosowań wewnętrznych i zewnętrznych.
    Zastosowania wewnętrzne
    Nie ma żadnych szczególnych wymagań.
    Zastosowania zewnętrzne
    Winyl musi być odporny na promieniowanie ultrafioletowe. Specjalny winyl o drewnopodobnej powierzchni (charakterystyka fornirowa) i o powierzchni aluminiopodobnej (charakterystyka aluminiowa) do zastosowań zewnętrznych, wykorzystywany głównie w produkcji okien z tworzyw sztucznych.
    Najnowszy produkt to folia termoplastyczna do dekoracyjnego uszlachetniania powierzchni okien, drzwi i innych elementów budowlanych. Dzięki zwiększonej odporności na działanie czynników atmosferycznych i odporności temperaturowej folia nadaje się także do stosowania w regionach o trudnych warunkach klimatycznych. Nawet w trudnych warunkach folia wyróżnia się doskonałą trwałością barwy i połysku. Przed nałożeniem kleju folia musi być rozgrzana do temperatury 80°C (z małą tolerancją).
     

  • Jakie typy klejów są stosowane zazwyczaj do oklejania?

    Kleje topliwe
    Kleje topliwe to dziś najczęściej stosowane kleje w przemyśle oklejania profili. Ważne zalety w porównaniu z innymi typami klejów to: duży potencjał kombinacji materiałów i możliwość osiągania wyższej prędkości produkcyjnej oklejarki profili.
    Różnica między klejami topliwymi z wypełniaczami i bez wypełniaczy jest niewidoczna. Różny jest tylko ich ciężar. Kleje topliwe z wypełniaczami są cięższe od wody. Do dyszy szczelinowej  nie zalecamy stosowania klejów z wypełniaczami.
    Różnica między klejami "wilgocioreaktywnymi" i "wilgocioniereaktywnymi" polega na tym, że klej topliwy wilgocioreaktywny w czasie sieciowania tworzy związek chemiczny (izocyjanian) z wilgocią zawartą w powietrzu. Po zakończeniu usieciowania (ok.3-5 dni) nie ma możliwości reaktywowania kleju lub jego upłynnienia. Powstałe związki kleju odznaczają się bardzo wysoką odpornością temperaturową i odpornością na wodę.

    Klej niewilgocioreaktywny:

    • EVA (Kopolimer etylenu i octanu winylu)
      Skrótem EVA oznaczany jest kopolimer, wytwarzany z etylenu i i octanu winylu, będący od ponad 30 lat podstawowym polimerem w produkcji klejów topliwych.. Stosunek ceny do możliwości klejów EVA jest dobry. Wady tej grupy produktów to: ograniczona wytrzymałość cieplna (temperatura reaktywacji: 85 ° C – 100 ° ) i odporność na wilgoć (produkty nie nadają się do zastosowań zewnętrznych).

     

    • APAO (bezpostaciowa polialfaolefina), skrót PO (poliolefiny)
      Oznaczenie to obejmuje szereg polimerów, jak: polietylen (PE), polipropylen (PP), polibutylen (PB) i in. Do produkcji klejów te czyste poliolefiny są mało przydatne; bardziej interesujące są wytwarzane specjalnymi metodami poliolefiny bezpostaciowe  oraz ich kopolimery i terpolimery, które są oferowane w handlu pod ogólną nazwą "bezpostaciowe polialfaolefiny" lub krócej "poliolefiny" (PO). Główna zaleta w porównaniu z EVA to wyższa wytrzymałość cieplna (temperatura reaktywacji 115 ° C – 130 ° C). PO nie nadają się do zastosowań zewnętrznych. Ze względu na wyższą wytrzymałość cieplną i wynikające z niej większe zapotrzebowanie na energię do stapiania, wydajność stapiania wszystkich dostępnych na rynków agregatów do stapiania spada do ok. 50%.


    Klej wilgocioreaktywny:

    • PUR (poliuretan reaktywny)
      Skrótem PUR oznaczane są jednoskładnikowe wilgocioreaktywne kleje topliwe. Klej typu PUR spełnia najwyższe wymagania w zakresie odporności na ciepło, wodę, parę wodną, środki czyszczące i rozpuszczalniki. Ważne zalety w porównaniu z klejami EVA i PO to: duża wytrzymałość cieplna i odporność na wilgoć. Kleje PUR nadają się bez ograniczeń do zastosowań wewnętrznych i zewnętrznych (na wszystkich materiałach). Kleje PUR są sprzedawane w blokach (bloki o ciężarze 2-18 kg) i w beczkach o ciężarze 200 kg. Jeden z producentów oferuje także klej PUR w granulacie. Klej w formie bloków ma mniejszą powierzchnię w porównaniu z granulatem. Dzięki mniejszej powierzchni zmniejsza się niebezpieczeństwo usieciowania wilgocią. Ze względu na stosunkowo niską temperaturę roboczą, klej PUR nadaje się szczególnie do cienkich folii termoplastycznych.
       
    • APAO-R (bezpostaciowa polialfaolefina reaktywna)
      Szczegółowe informacje o tej części skrótu APAP można znaleźć w opisie klejów APAO. Skrót R w tym oznaczeniu oznacza "reaktywna". Klej APAO-R jest produkowany na bazie poliolefiny o dodatkowych właściwościach reaktywnych (patrz PUR). Klej ten nadaje się do zastosowań wewnętrznych i zewnętrznych i jest oferowany w formie bloków. Klej APAO-R jest bardzo rzadko stosowany.
       
    • Klej biały
      PVA, PVAc, ...,
      Klej biały, w którym zawartość wody może wynosić do 50%, ma pewne wady w stosunku do klejów topliwych. Zużycie energii w produkcji jest bardzo duże a prędkość produkcji bardzo mała, ponieważ musi odparować woda. Poza tym dość ograniczone jest spektrum profili, na których może być stosowany (tylko proste profile o małej liczbie konturów).
       
    • Kleje rozpuszczalnikowe
      Poliuretany, ...,
      Ze względu na nowe przepisy regulujące dopuszczalne poziomy emisji zanieczyszczeń nie jest celowe inwestowanie w maszynę przeznaczoną do oklejania klejami rozpuszczalnikowymi.
  • Jak można skalkulować ilość kleju potrzebną do produkcji?

    Wzór:
    Szerokość oklejanego materiału w m X prędkość transportu w m/min. X 60 minut X gramatura na m2 w kg/m2 = ilość kleju w kg/godz.

    Przykład​:
    Oklejany materiał 250 mm = 0,25 m X 40 m/min. X 60 minut X 50 g/m2 = 0,05 kg/m2 = 30 kg/godz.

    Aby wykorzystać więcej niż ⅔ wydajności naszych agregatów do stapiania, radzimy przeprowadzić testy w naszym zakładzie. Wydajność stapiania jest zmienna, zależnie od typu i producenta kleju.
     

  • Wybrane oklejane produkty końcowe.

    Następujące produkty końcowe można wykonać z wyszczególnionych kombinacji materiałów. Proszę pamiętać, że poniższa tabela przedstawia tylko niewielki ułamek dostępnych kombinacji materiałów. Możliwe są także inne kombinacje.

    Wybór kleju do produkcji zależy także od wpływu temperatury na trasie transportu oklejonego produktu końcowego. Z powyższego powodu wymienione w tabeli kombinacje materiałów mogą się zmieniać.
    Materiały rdzenia inne niż materiały drewnopochodne, sklejka, lite drewno, lub drewno wytłaczane (materiały nośne nie-drewniane), mogą wymagać dodatkowej obróbki przed oklejaniem. W każdym przypadku należy zasięgnąć porady producenta kleju co do rodzaju ewentualnej zalecanej dodatkowej obróbki.

Materiały rdzeniowe z tworzyw sztucznych

Na przykład wytłaczane PCW, zawierają substancje, które z czasem osadzają się na powierzchni. Dodatkowo PCW absorbuje środki antyadhezyjne stosowane w wytłaczarkach. Z tego względu na materiał rdzenia należy przed oklejaniem nałożyć warstwę podkładu. Podkład można nakładać filcem (tylko podkłady niepalne!) lub przez zastosowanie nowej metody nakładania podkładów (tylko podkłady wodne!). PrimeStar 2010 do nakładania podkładów to innowacja firmy düspohl. Od ponad 25 lat nie było żadnej rzeczywistej innowacji w zakresie nakładania podkładów na profile z tworzyw sztucznych i metalu. Aby zapewnić optymalne sklejenie, modyfikowane jest napięcie powierzchniowe oklejanych powierzchni a powierzchnie czyszczone podkładem.

Materiały nośne z metalu

Mogą korodować po oklejeniu. Korozja może zniszczyć warstwę kleju, co spowoduje złuszczanie kleju lub okleiny. Aby zapobiec korozji, do oklejania można używać metali poddanych wcześniej obróbce (lakierowanych, powlekanych proszkowo, chromowanych ...). Jeżeli oklejane mają być metale surowe i odtłuszczone, rozwiązaniem może być nakładanie podkładu lub kombinacja metody plazmowej i koronowej a następnie nakładanie podkładu.